Jos was een grote zelfstandige man van in de 90. Toen ik thuis op intake bij hem ging, was aan alles te zien dat hij hield van zijn zelfstandigheid. Zijn medicatie, rollator, zelfs zijn hele huishouden straalden dit uit.

Hij lag op bed toen ik kwam. ‘Sinds vanochtend gaat het niet meer’, zei hij met een diepe zucht. ‘Als ik rechtop ga zitten dan val ik flauw’. Hij zag er grauw uit en zijn ademhaling ging snel. Aangezien ik een plekje beschikbaar had, regelden we dat hij diezelfde middag kon komen.

Het leek dat hij er zelfs nu alweer slechter uitzag. Jos nestelde zich in zijn nieuwe bed en kamer en deed een dutje.

De volgende ochtend bleek tijdens de overdracht dat hij een rustige nacht had gehad. Toch waren we alert op signalen uit zijn kamer. Een vrijwilligster en ik kruisten elkaar in de gang toen we allebei het gevoel kregen bij Jos naar binnen te moeten gaan. Hij lag heel rustig slapend in zijn bed.

De vrijwilligster pakte een stoel om naast zijn bed te gaan zitten en ik stond aan zijn voeteneinde. Waarom we niet gewoon weggingen was de vraag. Minutenlang bleven we bij hem en de vrijwilligster hield zijn hand liefdevol vast.

Toen ademde hij plotseling twee keer diep en stopte. Hij overleed heel rustig en voor ons stond de tijd daarmee even stil … een magisch moment.