Een punt om in te vertrekken!
Als er jonge mensen opgenomen worden is het soms extra pijnlijk om het naderende afscheid mee te beleven.
In huis hebben de vrijwilligers soms extra steun nodig of even een plek om ook een traantje weg te vegen.
Zo ook bij Sophia. Ze was nog maar midden 40 en had een lange strijd van borstkanker achter de rug. Samen met haar man had ze een dochter van 12 jaar.
De dochter werd liefdevol opgevangen door de vrijwilligers. Ze speelden spelletjes met haar, lieten haar meehelpen om het ontbijtje van haar moeder te maken of babbelden met haar over haar leven.
Sophia had veel pijn maar wilde zo min mogelijk medicatie die haar suf zou kunnen maken. Ze wilde tot op de laatste minuut helder kunnen zijn voor haar man en kind. Zo verstreek de tijd waarin Sophia stapje voor stapje achteruitging.
Ze was geoefend boeddhiste en mediteerde in haar bed. Op een zaterdagavond had ik een avonddienst en Sophia had het heel zwaar. Ik was op haar kamer en hielp met wat ademhalingsoefeningen die haar hielpen om te ontspannen.
Haar man was heel even weg. Toch zagen we tekenen van de stervensfase bij haar en haar man werd gebeld. Ik was nog bij haar toen haar man binnenkwam. Hij sprong met een grote zwaai bij haar in bed en hield haar in zijn armen. ‘Weet je nog lieverd …. zoek het punt om in te vertrekken … je weet waar dat is’.
Ik trok me terug, bij deze grote intimiteit hoorde ik daar niet bij te zijn. Het tafereel en de vanzelfsprekende intimiteit van dit stel raakte me diep.
Sophia overleed twee uur later in zijn nabijheid. Haar kist werd prachtig beschilderd door haar dochter.